لحظه های نفس گیر دفاع از خرمشهر به روایت یك تكاور ارتش

لحظه های نفس گیر دفاع از خرمشهر به روایت یك تكاور ارتش هنر شهر: عشق به وطن در وجود تمام افراد وجود دارد. بچه های نوجوانی که در خرمشهر بودند می توانستند به عقب بیایند اما این کار را نکردند. خرمشهر نماد همبستگی ملی ما بود. همه تلاش کردند که خرمشهر را حفظ کنند...


عباس نوروزی یکی از تکاوران و مدافعان مقاومت خرمشهر است. این تکاور ارتشی در گفتگو با ایسنا درباره حضور تکاروان نیروی دریایی ارتش برای مقابله با نیروهای بعثی در خرمشهر روایت می کند: سال ۱۳۵۲ وارد نیروی دریایی شدم و در پادگان منجیل، آموزش تکاوری را طی کردم. پس از آن هم دوره مربیگری تکاوری را دیدم و بعنوان مربی در منجیل مشغول کار شدم.
فعالیت هایم تا سال ۵۸ در چارچوب مربی تکاور ادامه داشت. همزمان دوره های دیگری مانند چتربازی و سایر دوره های رزمی را گذراندم. بعد از سال ۱۳۵۸ شرایط به تدریج تغییر نمود. انقلاب شد و بعد از آن هم در کردستان تحولاتی در حال رخ دادن بود.
۲۹ فروردین سال ۱۳۵۹ ازدواج کردم در همان دوران هم مشغول انجام وظیفه بودم. در اولین اعزام، با یک یگان از منجیل به بندرعباس رفتیم به این علت که نیاز اصلی به رسته ما در بندرعباس احساس می شد. برخی از همرزمان من که پیشکسوت بودند در آستانه بازنشستگی قرار داشتند و قرار شد ما جایگزین آنها بشویم. یادم می آید در آن دوران، تیپ تفنگداران دریایی در حال پایه ریزی بود.
آن زمان جزایر تنب، ابوموسی و سیری در تهدید به سر می بردند و برای همین به آنجا رفتیم. حدود دو یا سه روز در آنجا مستقر بودیم تا این که در منطقه غرب و جنوب غرب به حضورمان نیاز بیشتری احساس شد. از آنجا به دزفول رفتیم و در منطقه کرخه تحت نظر یکی از یگان های نیروی زمینی قرار گرفتیم. بعنوان یگان کمکی همراه یگان ها بودیم تا این که روز یازدهم یا دوازدهم مهرماه 1359، وضعیت خرمشهر بگونه ای شد که حضور یگان تخصصی ما در آنجا لزوم بیشتری داشت.
قبل از ما، برخی از تکاوران بوشهر به آنجا رفته بودند و ما هم به آنها پیوستیم. بار اصلی دفاع در خرمشهر بر دوش تکاوران نیروی دریایی بود. همینطور سایر نیروها همچون مردم، جوانان خرمشهر و سپاه و بسیاری دیگر از جان گذشته حضور داشتند و با دشمن در کنار یکدیگر می جنگیدیم. حتی وضعیت آبادان هم در آن زمان به هم ریخته بود. وضعیت آبادان و کوی ذوالفقاری هم آشفته شده بود و دشمن در حال پیشروی بود. آقای حسنی سعدی( سرلشکر حسنی سعدی) به فرمانده ما، ناخدا هوشنگ صمدی گفته بود که هر چه نیرو داری جمع کن که نیروهای عراقی از این منطقه عبور کرده و به سمت آبادان سرازیر شده اند. «صمد مجاور محله» یکی از همرزمان من است که مرحوم شده است. وی در این بخش از رزم در آبادان حضور داشت. «صمد مجاور محله» توانسته بود با لوله هایی که در اختیار داشت قایقی درست کند و نیروها را از بهمنشیر عبور دهد تا در مقابل دشمن بجنگند. ما توانستیم با کمک نیروهای زمینی و تیپی از قوچان به فرماندهی سرهنگ کهتری با عراقی ها بجنگیم. عملکرد نیروها بگونه ای خوب بود که عراقی ها را به آن سوی رودخانه بهمنشیر عقب زدیم و حتی قسمت اولیه جاده آبادان-ماهشهر هم آزاد شد.
در خرمشهر، تکاوران نیروی دریایی ارتش به افراد عادی که در شهر باقی مانده بودند تا دفاع کنند رزم مقدماتی را آموزش می دادند تا بتوانند در مقابل دشمن ایستادگی کنند. این مدافعان بسیار، نوجوان و جوان بودند و با قدرت و شهامت در شهر حضور داشتند. باید به صورت ویژه از جوانان خرمشهر و آبادان تقدیر شود. آنها آمده بودند که در اوج خطر به خواست خود بمانند و با دشمنان بجنگند.
ما علاوه بر جنگیدن با دشمنان بعثی، کارهای دیگری هم انجام می دادیم. بعنوان مثال من دوره تخریب و خنثی سازی دیده بودم. گاهی اوقات بارانی از گلوله های توپ بر سر ما فرود می آمد؛ عراق آنچنان سلاح و مهمات فراوان داشت که تمام منطقه را زیر باران توپ های خود می گرفت. گاهی بعضی از گلوله ها عمل نمی کرد و ما مجبور بودیم این گلوله های عمل نکرده را در همان محل خنثی نماییم یا جمع شان نماییم تا درجای دیگر منهدم شوند؛ ازاین رو پاکسازی محله های خطرناک از گلوله های عمل نکرده در خرمشهر یکی دیگر از کارهایی بود که که تکاوران نیروی دریایی ارتش انجام دادند و شاید کمتر به آن اشاره شده باشد. همین پاکسازی ها برای تأمین امینت جان مدافعان بود. شهید اسماعیل شعبانی همچون شهدای تکاور نیروی دریایی ارتش بود که در حین خنثی کردن گلوله های عمل نکرده به شهادت رسید.
ما در مرکز آموزش تکاوران جز شجاعت و از خود گذشتگی یا عشق به وطن و میهن چیزی ندیدیم. تمام مدافعان با این دیدگاه در خرمشهر حضور داشتند. گاهی اوقات وقتی توپخانه دشمن آغاز به شلیک می کرد در جایی که فقط دو نفر ممکن بود گنجایش داشته باشد پنج نفر سنگر می گرفتند. عشق به آب و خاک این شجاعت را در وجود تکاوران و سایر مدافعان کاشته بود که در آن شرایط بسیار حساس، عقب نشینی نکنند و اگر هم تصمیمی گرفته شد، دستوری بود که از بالا به نیروها ابلاغ گردید و راهی برای ماندن باقی نمانده بود. عصر چهارم آبان ماه بود که نیروها آرام آرام به عقب آمدند و از زیر پل خرمشهر گروه گروه عبور کردند. فرماندهان ما آقای ضرغامی و هوشنگ صمدی افرادی بودند که آخر از همه خرمشهر را ترک کردند.
عشق به وطن در وجود تمام افراد وجود دارد. بچه های نوجوانی که در خرمشهر بودند می توانستند به عقب بیایند اما این کار را نکردند. خرمشهر نماد همبستگی ملی ما بود. همه تلاش کردند که خرمشهر را حفظ کنند و اجازه ندهند که از دست برود. در دوران آزادسازی خرمشهر، سپاهی، ارتشی، بسیجی و نیروهای مردمی «منیت» را کنار گذاشته بودند و در کنار یکدیگر از کشور دفاع می کردند. باید بدانیم که خاک وطن چه ارزشی دارد. نیاز داریم که حماسه هایی مانند سوم خرداد و بازپس گیری خرمشهر را مرور نماییم. خرمشهر نقطه ای بود که ملت ایران یکی شدند.
نیروی دریایی پس از سقوط خرمشهر «گردان رهایی خونین شهر» را پایه ریزی کرد. آن یگان آموزش ها را زیر نظر مرحوم ضرغامی گذراند تا وارد عمل شود. در اتاق فکری که برای آزادسازی خرمشهر بوجود آمده بود فرماندهان به این نتیجه رسیدند که عملیات رهایی خرمشهر به زمان دیگری موکول گردد و برای حفظ آمادگی نیروهای تکاور، این گردان به جزایر تنب و ابوموسی و سیری منتقل شد.این گردان یکی از گردان هایی بودند که در آزادسازی خرمشهر فداکاری کردند. تجربه های ابتدایی روزهای جنگ سبب شد که ما در همان ایام توسط فرماندهان دوره های تکمیلی بیشتری را پشت سر بگذاریم و متناسب با شرایط هر عملیاتف نیروها به کار گرفته شوند تا بتوانند با دشمن مقابله کنند.




منبع:

1400/03/03
09:17:50
0.0 / 5
260
تگهای خبر: آموزش
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۸ بعلاوه ۵
هنر شهر

هنر شهر

هنر و فرهنگ شهری

honareshahr.ir - تمامی حقوق مالکیت معنوی سایت هنر شهر محفوظ است