انتشار یک نمایشنامه و دو مجموعه داستان

انتشار یک نمایشنامه و دو مجموعه داستان سه کتاب «وقتی آن قدری که باید هم را زجر داده ایم»، «نام آن گل ها عدم بود» و «داستان زنان» منتشر گردید.


به گزارش هنر شهر به نقل از ایسنا، جلد اول از مجموعه «نمایشنامه های اقتباسی» با عنوان «وقتی آن قدری که باید هم را زجر داده ایم» نوشته مارتین کریمپ با ترجمه خاطره کردکریمی که اقتباسی آزاد است از رمان نامه نگارانه «پاملا یا پاداش پاکدامنی» اثر ساموئل ریچاردسون، توسط نشر حکمت کلمه انتشار یافته است.
در معرفی ناشر از این کتاب آمده است: پاملا قصه دختر خدمتکار کم سنی است به همین نام که پس از مرگ مادرش می کوشد از خلال نامه ها و یادداشت های روزانه ای که همگی خطاب به والدینِ درگذشته اش نوشته می شوند، میان تربیت سفت وسخت و خواسته هایش آشتی ای برقرار کند.
مارتین کریمپ یکی از مهم ترین نمایشنامه نویسان معاصر بریتانیایی ست که آثارش بارها و بارها در سالن های بزرگ جهان روی صحنه رفته و به زبان های مختلف ترجمه شده اند.


همین طور کتاب «نام آن گل ها عدم بود» نوشته محسن توحیدیان توسط همین نشر انتشار یافته است.
بر مبنای معرفی ناشر، آن چه داستان های کتاب «نام آن گل ها عدم بود» را در یک مجموعه قرار می دهد، مفهوم «غیاب» و «نبودگی» است. توجه ویژه نویسنده به زبان و به کارگرفتن دیگرگونه آن در موقعیت ها و فضاهای مختلف به هر داستان بافت کلامی مخصوص به خودش را داده و این توجه در داستان «مرگِ پاستر» که با نثر داستان های پاورقی عصر پهلوی نوشته شده است، شیوه ویرایش داستان را هم برای رسیدن به فرمی که فاصله گذاری را نفی می کند، دستخوش تغییر کرده است.
داستان های این کتاب از رئالیسم تن می زنند و شخصیت ها در معرض چیزی هستند که نویسنده آنرا «گل هایی کوچک با برگ هایی از غیاب» می نامد و آن نام روادارانه «مرگ» است.
«نام آن گل ها عدم بود»، چهارمین کتاب و نخستین اثر داستانی محسن توحیدیان است.
بخشی از داستان «بهرام و گُلِ اشک»: «گل اشک که در تمام سال می بارید، و به گلدان های دیگر هم از اشک هایش تعارف می کرد، هزارجور جانور ریز و درشت در گلدانش داشت. ما نمی خواستیم جانورهای گلدان اشک را باور نماییم، تا اینکه یک روز کرم های قهوه ای شروع کردند برای ما دست تکان دادن. من باز هم گفتم این تخیل ماست که با مواد غذایی ناسالم و تراریخته بالا می آید. امکان ندارد کرم های قهوه ای بتوانند برای آدم دست تکان بدهند. این از بی قیدی ما به روزهای ابری سرچشمه می گیرد. اما بهرام که همیشه می گفت گل اشک، شب های تاریک تا بامداد درد می کشد و از اشک هایش به گلدان های دیگر تعارف می کند، می دانست که کرم ها واقعی هستند. ما نخواستیم ایمان بهرام به کرم های قهوه ای را باور نماییم. به همین خاطر خندیدیم. اما بهرام از خنده ی ما نرنجید. حتا گفت خوشحال ام که بالاخره شما هم می خندید. چون خنده نادر است. این را درست می گفت و ما برای اینکه خوشحال تر هم بشود باز خندیدیم و دیدیم که شب های پاییز با بوی پوست نارنگی و سیگار چه دل پذیر است. بهرام تکیه به بالش می داد و همان جور که سیگارش را دود می کرد از روی قصه ی باران نم نم می خواند و وقتی هم که خیلی خوابش می گرفت، همان جا کنار بخاری دراز می کشید و می خوابید. عینکش را هم برنمی داشت تا خواب ها را دقیق و همان جور که هستند ببیند. روزهای پاییز گذشتند و الحق که کمر ما و گلدان های شمعدانی را شکستند.»


کتاب «داستان زنان» که توسط گروهی از نویسندگان نوشته شده نیز توسط نشر حکمت کلمه انتشار یافته است.
در معرفی ناشر از این کتاب می خوانیم: زمانی نوشتم باز کردن بخشی جدا در نشریات و صفحات فرهنگی هنری برای زنان، پیشاپیش پذیرفتن دیگری بودن آن هاست. یعنی می پذیریم که در دل فرهنگی که هستیم، چشم و دیده از آن کسانی ست که زن نیستند و حالا این صاحب دیدگان فکر می کنند، دیدن زنان هم می تواند شأن و اعتباری برایشان بیاورد. اگر از اعماق وجود باور داریم که زنان نه دیگری ای فرودست ترند که در برابری و در معنی و مفهوم انسان به همان میزان سهیمند که مردها، آن وقت می توانیم بگوییم جهان تا به امروز خیلی کم از منظر زنان دیده و فهمیده شده است. پس در کنار نظرگاه غالب تا به امروز که به تمامی مردانه است، نظرگاه زنانه را نیز ببینیم و بشنویم و تجربه نماییم.
از هر نوع کوشش برای شاعرانه کردن چنین دیدنی بپرهیزیم. شاعرانه و احساساتی کردن کوشش برای تجربه نظرگاه زنانه، باز خط زدن امر زنانه است. زنان نیز چون مردان می توانند باهوش، کم هوش، بخرد و نابخرد باشند و به صرف زن بودن - در این نگاه بی طرفانه - مقامی برین و فرودین ندارند. انسانند و انسان نیز جایزالخطاست همان گونه که می تواند بی خطا باشد.
اما با پذیرش این برابری، به گمانم باید بپذیریم که جهان و منطق زنانه به احتمال جهانی از لونی دیگر است. منطقی دیگر. خردورزی ای دیگر و فهمی دیگر. این جهان و فهم دیگرگون بارها برچسب های مختلف خورده است. تاریخ و ادبیات را ورق بزنید تا با جادوگران و عجوزان و مکاران فراوانی روبه رو شوید که زنان بوده اند در روایت یا فهم مردانه از جهان.
اما آیا زنان ناقص العقل هایی مکار و دروغ زن و جادوگرند یا همانند که احتمال دارد بهشت زیر پایشان باشد و مردان از دامنشان به معراج بروند؟
فرهنگ ما این تناقض را چطور حل کرده است؟ در بزنگاهی که زنانی نقش ارائه شده پیشینی را بپذیرند، اگرنه قالب های مطرود هنوز آماده اند و کارا.
اما هر دو سوی این باورها نیز، باز خودِ امر زنانه و حتی خود امر مردانه نیستند، بلکه تلنبار کاوش نشده تاریخند که همینطور آمده است و بی گمان و پرسشی به کار بسته می شوند. ما می گوییم یک دفعه هر دو سو را در نگاهی بی طرفانه خط بزنیم و آنگاه در فهمی تازه تر و به امروز نزدیک تر باردیگر ببینیم و دریابیم.
آن هم در زمانه ای که درست در همین بیخ گوشمان هنوز می بینیم در هر جنگ و بحران و بلایی این زنانند که بیشترین لطمه را می بینند. لازم است به یاد بیاوریم داعش با زنان اسیرش چه کرد؟ در افغانستان چه خبر است؟ در کل جهان چه میزان زنان گرفتار رنج و لطمه و تعرضند؟ گمانم نیازی نباشد چونکه بر همگان آشکار است که بر آدمی از جهل چه می رود. ما مردمان فرهنگ ایران زمین در عقبه خود دستاویزهای فراوانی داریم که کرامت انسان را ـ چه زن، چه مرد ـ قدر می داند و مراعاتش را باید و نبایدهای فراوان به دست داده است.
انسانیت را اگر پیکری بدانیم می شود با تأسی به مثلی ترکی مقام زن و مرد را چنین فهمید؛ ترکان در مثلشان می گویند: دست دست را می شوید و دست نیز برمی گردد صورت را می شوید. آدمی اگر امروز روسیاه است در مقابل خویش، از این است که دست دست را می کوبد و دست نیز برمی گردد صورت را لت و کوب می کند.
چنین تن و پیکری که مدام باهم در جنگ و دشمنی است، تن و پیکری نابسامان و آشفته است. پس بگذاریم دست ها هم را دریابند، بگیرند و بپایند و این ممکن نیست مگر با شنیدن و دیدن و درک هر دو دست. اولین دوره جایزه زنان با چنین ایده ای رقم خورد.
نشر حکمت کلمه بر خود واجب می داند از خانم فاطمه بیگ محمدی که از اولین لحظات پیدایش این ایده همراه و پای کار بود، قدردانی کند و همینطور از خانم ها فریبا چلبی یانی، معصومه برنجکار، ناهید شاه محمدی، آرزو اسلامی، یاسمن دارابی و زهره طحامی که در مقدمات امور همراهی کردند و آقایان محسن توحیدیان و محمد قائمی که در طراحی پوستر جایزه همراه بودند، سپاسگزار باشد.
و در نهایت از زحمات بی دریغ لیلا تقوی، لیلا قیاسوند، فهیمه گلنار و فاطمه بیگ محمدی که امر داوری را برعهده داشتند و بارها و بارها بر سر داستانی بازگشتند و بحث و فحص کردند تا جایزه به مطلوب ترین شکل ممکن برگزار شود، تشکر می کند.
امیدواریم باز عمر و فرصتی باشد تا دوره های بعدی این جایزه را با یاری شما دوستان برگزار نماییم.





1400/10/23
11:49:37
0.0 / 5
282
تگهای خبر: پوستر , طراحی , فرهنگی , كتاب
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۸ بعلاوه ۲
هنر شهر

هنر شهر

هنر و فرهنگ شهری

honareshahr.ir - تمامی حقوق مالکیت معنوی سایت هنر شهر محفوظ است