درخشش ستاره کمدی در لباس درام در جشنواره فجر
به گزارش هنر شهر، چنین پیداست که در دو دوره اخیر، هیات داوران همیشه مهران غفوریان را بیشتر به عنوان یک بازیگر کمدی شناخته اند و توانایی های جدی و پیچیده او را باور نکرده اند
سرویس فرهنگ و هنر مشرق
- روز گذشته و در محل برگزاری جشنواره فیلم فجر، فیلم جدید «غوطه ور» به نمایش درآمد. در این اثر، بازی جمعی بازیگران بسیار قابل توجه بود و جلب نظر می کرد، در عین حال، ایفای نقش مهران غفوریان در این فیلم نسبت به سایر بازیگران متفاوت جلوه کرد و توجه ویژه ای به خود معطوف کرد.
غفوریان بازیگر طنزهای آیتمی و سریال های هرشبی، ناگهان در راه حرفه ای خود تغییر رویه داد و به غیر از حضور در سریال اشتباه «نیسان آبی»، مسیر موفقی که پس از سریال قورباغه انتخاب نموده بود را به قهقهرا هدایت کرد. بعد از حضور در سریال نازل و سطحی «نیسان آبی» او اشتباه خودرا اصلاح و باردیگر به مسیر حضور در آثار غیرکمدی و درام برگشت. اما در آثار نظیر «گردن زنی» به علت عدم کنترل صدایش، نقش های جدی را تبدیل به کمدی ناخواسته می کرد.
مهران غفوریان با بازی تحسین برانگیز در «غوطه ور»
در جشنواره فیلم فجر، فیلم «غوطه ور» با حضور مهران غفوریان توجه رسانه ها و مخاطبان را جلب کرد. غفوریان در این اثر در نقش یک پلیس، اجرای کنترل شده، تکنیکی و غیراغراق آمیز عرضه می کند که ریتم و هارمونی بازی وی در طول فیلم لحظه ای از دست نمی رود.
«غوطه ور» را میتوان نقطه طلایی تغییر مسیر بازیگری او قلمداد کرد؛ جایی که یک بازیگر شناخته شده کمدی، توانایی های خودرا در یک نقش جدی و دراماتیک به نمایش می گذارد، مشابه نمونه های موفق بین المللی که بازیگران طنز در آثار جدی درخشیده اند.
این فیلم نه تنها توانایی های بازیگری غفوریان را به رخ می کشد، بلکه نشان داده است چطور تجربه در کمدی می تواند به خلق نقش های باورپذیر و پرانرژی در درام کمک نماید، و مخاطب را با تصویری متفاوت از بازیگری آشنا می سازد که پیشتر بیشتر با طنز و خنده شناخته می شد.
کمدین محبوب، بازیگر جدی؛ مسیر تحول
کمدی همواره ژانری محبوب در بین مخاطبان بوده، اما با این وجود اغلب کم اعتبار تلقی شده است؛ ژانری که حتی بازیگران برجسته اش، صرف نظر از میزان شهرت، کمتر جدی گرفته می شوند. در عین حال، تعدادی از این بازیگران در مقاطعی از کارنامه خود مسیر حرفه ای شان را تغییر داده اند، از نقش های صرفا خنده آور فاصله گرفته و توانایی های پنهان شده خودرا در چارچوب نقش های جدی، تلخ و پیچیده به معرض نمایش گذاشته اند. نتیجه این تغییر مسیر، نه تنها موفقیت هنری، بلکه باز تعریف کامل تصویر آنها در ذهن مخاطبان و منتقدان بوده است.
موفقیت اخیر مهران غفوریان در آثار جدی، خصوصاً فیلم «غوطه ور»، نمونه ای از همین تحول است. اجرای کنترل شده و غیراغراق آمیز وی در نقش یک پلیس، نشان داد که تجربه طولانی در کمدی می تواند سکوی پرتابی برای نقش های دراماتیک باشد. با عنایت به این مسیر، در ادامه به بررسی نمونه های جهانی از بازیگرانی می پردازیم که مشابه غفوریان، از کمدی به درام گذر کرده و در زمینه جهانی موفق شده اند.
جیم کری؛ کمدینی که عمق تراژدی را کشف کرد
جیم کری سال ها با نقش های اغراق آمیز، حرکات بدنی دیوانه وار و کمدی های پرهیاهو شناخته می شد؛ از «ماسک» و «کاراگاه حیوانات» گرفته تا «احمق و احمق تر»، اما نقطه عطف کارنامه او زمانی رقم خورد که در فیلم نمایش ترومن( ۱۹۹۸ ) چهره ای کاملا متفاوت از خود عرضه داد. کری در این فیلم، شخصیتی درون گرا، صدمه پذیر و کم کم آگاه شونده را بازی کرد و تحسین گسترده منتقدان را برانگیخت. موفقیت او با «درخشش یک ذهن ابدی بی آلایش تثبیت شد؛ فیلمی که نشان داد پشت صورت کشسان و شوخی های فیزیکی کری، بازیگری عمیق و حساس پنهان شده است.
رابین ویلیامز؛ طنزپردازی با روحی زخمی
رابین ویلیامز یکی از بارزترین نمونه های این تغییر مسیر است. او که با استندآپ کمدی و نقش های شاد و پرانرژی در فیلم هایی چون «خانوم داب فایر» و «علاالدین» محبوب شده بود، در نقش های جدی درخششی خیره کننده داشت. بازی وی در «انجمن شاعران مرده»، «بیداری ها» و خصوصاً «ویل هانتیگ نابغه» نشان داد که ویلیامز توانایی خارق العاده ای در انتقال درد، تنهایی و بحران های درونی دارد. اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل برای ویل هانتیگ نابغه، مهر تأییدی بر این تغییر هویت هنری بود.
استیو کارل؛ عبور از کمدی تلویزیونی به درام سنگین
استیو کارل سال ها با سریال «آفیس» و کمدی هایی نظیر آن به عنوان چهره ای طنزپرداز شناخته می شد. اما بازی وی در فیلم کشتی گیر شوکی جدی به مخاطبان وارد کرد. کارل در نقش یک میلیاردر منزوی و روان پریش، چنان سرد و کنترل شده ظاهر شد که خیلی از منتقدان آنرا یکی از غیرمنتظره ترین بازیهای دهه دانستند. بعد از آن، ایفای نقش های وی در آثاری چون «پسر زیبا» جایگاهش را به عنوان بازیگری چندوجهی تثبیت کرد.
آدام سندلر؛ فراتر از کمدی های عامه پسند
آدام سندلر سال ها نماد کمدی های سبک و تجاری هالیوود بود؛ فیلم هایی که بیشتر با استقبال گیشه همراه اما از نظر منتقدان کم ارزش تلقی می شدند. در عین حال، بازی وی در «نوشیدنی مستی عشق» ساخته پل توماس اندرسن، چهره ای تازه از این بازیگر نشان داد. اوج این تغییر مسیر در «جواهرات تراش نخورده» رقم خورد؛ جایی که سندلر با اجرای عصبی، پرتنش و نفس گیر، یکی از بهترین بازیهای کارنامه اش را عرضه داد و بسیاری معتقد بودند شایسته نامزدی اسکار است.
بیل مری؛ مینیمالیسم به جای شوخی
بیل مری از ستاره های کمدی دهه های گذشته است که با فیلم هایی مانند «شکارچیان روح» و «روز موش خرما» شناخته می شود. اما همکاری او با سوفیا کاپولا در «گمشده در ترجمه» نشان داد که مری می تواند با حداقل دیالوگ و بازی درونی، حس تنهایی، پوچی و بحران میانسالی را منتقل کند. این نقش، تصویر جدیدی از مری ساخت و او را از یک کمدین محبوب به بازیگری مؤلف پسند تبدیل کرد.
ملانی لینسکی و جونا هیل؛ نسل جدید تغییر مسیر
در نسل جدید بازیگران، جونا هیل نمونه ای قابل توجه است. او که با کمدی های نوجوانانه و شوخی های اغراق آمیز به شهرت رسید، در فیلم هایی چون مانی بال و «گرگ وال استریت» توانست توانایی خود در نقش های جدی تر را اثبات کند. بازی کنترل شده و متفاوت او نشان داد که تغییر مسیر صرفا به نسل های قدیمی محدود نیست.
چرا کمدینی مثل مهران غفوریان در آثار درام موفق شد؟
مهران غفوریان که سال ها با نقش های کمدی در تلویزیون و سینما شناخته می شد، در سالهای اخیر مسیر حرفه ای خودرا تغییر داده و در آثار جدی و درام هم موفق ظاهر شده است. این موفقیت، نتیجه تلفیقی از تجربه طولانی در کمدی، انتخاب هوشمندانه نقش ها و تمرکز بر توسعه مهارت های بازیگری است.
یکی از علل موفقیت غفوریان، تجربه گسترده وی در کمدی است. بازی در نقش های طنز، مهارت هایی مانند کنترل ریتم، شناخت احساسات انسانی و درک زمان بندی دقیق دیالوگ و حرکت را به او آموخته است. این مهارت ها به او کمک کرده اند تا در نقش های جدی هم طبیعی و قابل باور ظاهر شود. برعکس خیلی از کمدین ها که بعد از ورود به آثار درام، مصنوعی به نظر می رسند، غفوریان توانسته حس حقیقی شخصیت ها را منتقل کند.
انتخاب هوشمندانه نقش ها دلیل مهم دیگر موفقیت اوست. فیلم هایی مانند «غوطه ور»، «آبی روشن» با بار دراماتیک بالا، فضایی مناسب برای نمایش توانایی های بازیگری او فراهم آورده اند. در «غوطه ور»، اجرای نقش او همراه با ظرافت هایی بوده و توانسته مخاطب را تحت تاثیر قرار دهد، در صورتیکه قبل از این بیشتر با نقش های طنزشناخته می شد.
تمرین و تمرکز بر روشهای فنی بازیگری دراماتیک هم نقش مهمی دارد. غفوریان برای هر نقش جدی، مطالعه عمیق شخصیت و تمرین واکنش های روان شناختی آنرا در اولویت قرار می دهد. همین دقت سبب شده حتی در صحنه های پرتنش، کنترل کامل روی اجرا داشته باشد و حس طبیعی بودن را به مخاطب منتقل کند.
موفقیت وی در آثار اخیر نه تنها به اجرا محدود می شود، بلکه شامل انتخاب پروژه های مناسب هم هست. فیلمها و سریال هایی که در آنها حضور داشته، اغلب توانسته اند نظر منتقدان و مخاطبان را جلب کنند. به عنوان نمونه، سریال «قورباغه» با داستانی اجتماعی و شخصیت پردازی قوی، جایگاه غفوریان را از کمدین به بازیگر جدی تثبیت کرد و مورد تحسین قرار گرفت. همینطور فیلم «بی سرو صدا» به علت بازی متفاوت او، توجه رسانه ها و جشنواره ها را جلب کرد و نشان داد که بازیگر طنز هم می تواند نقش های پیچیده و جدی را باورپذیر اجرا نماید.
در نهایت، موفقیتهای اخیر غفوریان نشان داده است که شناخت مخاطب و نیازهای سینمای معاصر هم مؤثر است. او توانسته با انطباق سبک بازی خود با انتظارات مخاطب امروز، از یک کمدین صرف به بازیگری جدی و معتبر تبدیل گردد. آثار موفق او نمونه ای روشن از توانایی عبور کمدین ها از ژانر طنز به درام و تأثیرگذاری حقیقی در سینما و تلویزیون هستند.
به طور خلاصه، مسیر موفقیت مهران غفوریان از کمدی به درام نتیجه تجربه، انتخاب هوشمندانه نقش، تمرین مستمر و شناخت مخاطب است. آثار موفق او، مانند «غوطه ور» و «بی سر وصدا»، نشان می دهند که این بازیگر نه تنها توانایی تغییر ژانر را دارد، بلکه می تواند با بازیهای پیچیده و باورپذیر، جایگاه خودرا به عنوان یک بازیگر جدی تثبیت کند.
مهران غفوریان؛ از کمدی تا جدیت، نامزد سیمرغ نقش مکمل؟
تجربه مهران غفوریان نشان داده است که مرز میان کمدی و درام بسیار باریک تر از آن چیزی است که تصور می شود. تغییر مسیر از نقش های خنده آور به آثار جدی، اگر آگاهانه و جسورانه باشد، نه تنها یک ریسک نیست، بلکه می تواند نقطه عطفی در کارنامه یک بازیگر و حتی تاریخ سینما باشد.
غفوریان در فیلم سینمایی «غوطه ور» با ایفای نقش دقیق و کنترل شده، به یکی از مهم ترین گزینه ها برای سیمرغ بلورین نقش مکمل تبدیل گشته است. قبل از این، بازی ممتاز وی در فیلمهای «آبی روشن» و «بی سروصدا» هم نشان دهنده توانایی های دراماتیک او بود، اما متاسفانه اجراهای وی در این آثار یا نادیده گرفته شد و یا از جشنواره کنار گذاشته شد، بگونه ای که تلاش منحصر به فرد این بازیگر کمتر دیده شد.
به نظر می رسد که در دو دوره اخیر، هیات داوران همواره مهران غفوریان را بیشتر به عنوان یک بازیگر کمدی شناخته اند و توانایی های جدی و پیچیده او را باور نکرده اند. در عین حال، حضور در «غوطه ور» می تواند نه تنها این دیدگاه را تغییر دهد، بلکه الگویی موفق برای سایر بازیگرانی باشد که نقش پلیس یا شخصیت های جدی در سینما ایفا می کنند.
این تجربه مهران غفوریان، بار دیگر نشان داده است که بازیگری کمدی می تواند سکوی پرتاب به نقش های دراماتیک و جدی باشد، بشرط آن که انتخاب ها آگاهانه و جسورانه صورت گیرد.
به طور خلاصه، در این اثر، بازی جمعی بازیگران بسیار قابل توجه بود و جلب نظر می کرد، با این وجود، ایفای نقش مهران غفوریان در این فیلم نسبت به سایر بازیگران متفاوت جلوه کرد و توجه ویژه ای به خود معطوف کرد.
غفوریان بازیگر طنزهای آیتمی و سریال های هرشبی، ناگهان در راه حرفه ای خود تغییر رویه داد و به غیر از حضور در سریال اشتباه نیسان آبی، مسیر موفقی که بعد از سریال قورباغه انتخاب کرده بود را به قهقهرا هدایت کرد. با توجه به این مسیر، در ادامه به بررسی نمونه های جهانی از بازیگرانی می پردازیم که مشابه غفوریان، از کمدی به درام گذر کرده و در حوزه جهانی موفق شده اند.
جیم کری؛ کمدینی که عمق تراژدی را کشف کرد
جیم کری سال ها با نقش های اغراق آمیز، حرکات بدنی دیوانه وار و کمدی های پرهیاهو شناخته می شد؛ از ماسک و کاراگاه حیوانات گرفته تا احمق و احمق تر، اما نقطه عطف کارنامه او زمانی رقم خورد که در فیلم نمایش ترومن( ۱۹۹۸ ) چهره ای کاملا متفاوت از خود عرضه داد. کارل در نقش یک میلیاردر منزوی و روان پریش، چنان سرد و کنترل شده ظاهر شد که بسیاری از منتقدان آن را یکی از غیرمنتظره ترین بازی های دهه دانستند.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب